Pure Koffie.

Steeds meer stel ik vast dat de gesprekken die ik met de personen die ik ontmoet unieker worden. Was het vroeger nog zo dat ik 4 tot 5 keer maand een gesprek voerde waarvan ik achteraf tegen mezelf zei “kijk, dat was nog eens een bijzonder gesprek, Peter”, is het nu zo dat bijna elk gesprek dat ik voer de diepgang heeft die ik er aan wil geven. En geloof me, ik ben meer dan kritisch naar mezelf toe.

Ik ben uiteraard heel trots op deze ontwikkeling, maar bovenal ben ik er dankbaar voor dat ik mezelf dusdanig heb leren kennen dat ik ook een oprecht en authentiek gesprek kan voeren.

Eigenlijk ben ik op deze oefening (gesprekken écht zinvolle betekenis geven) gekomen door pure frustratie. Zo een 3 jaren geleden ging er geen dag voorbij of ik werd wéér eens gebeld door iemand die met mij “graag eens een kop koffie wilde gaan drinken”. Als ik op alle verzoeken die mij in deze zin hadden bereikt was ingegaan, en had ik daarvoor een fee had gevraagd van 5 Euro, dan was ik nu multimiljonair. Hoe dan ook, in die tijd wilde ik nog vooral beleefd blijven en ging ik op alle verzoeken in. Het duurde dan ook niet lang of alle gesprekken verliepen volgens hetzelfde stramien: koffie bij de opening, wederzijds werd er aan elkaar voorgesteld, alweer koffie, en telkens weer werd er gevraagd of ik toch vooral x, y of z kon betekenen voor mijn gesprekspartner. Daar is niets mis mee, maar na verloop van tijd gaat dat irriteren.

Tegenwoordig doe ik dat heel anders. Zo ga ik alleen nog in op verzoeken om een kop koffie als er naast het verzoek om koffie te gaan drinken nog een zinvol verhaal komt waarom men dat dan wil en als ik hoor wat iemand bereid is daarvoor te doen om het gesprek ook van zijn of haar kant zinvolle betekenis te geven. Daarnaast heb ik er twee jaar geleden voor gekozen om een nieuwe gespreksstrategie toe te passen in al mijn gesprekken, waarbij ik mezelf er op toeleg wat ik noem gevoelsaanknopingspunten te vinden bij mijn gesprekspartner.  Ik dring daardoor veel beter door tot iemand, mijn gesprek krijgt veel meer diepgang en ik zie dat mijn gesprekspartners zichtbaar geinspireerd mijn gesprek verlaten – waar ik weer een flinke shot insuline van krijg.

Als je dus in gesprek gaat met iemand anders, denk dan eens éérst aan het belang van je gesprekspartner, aan de vorm en puurheid van je gesprek, eerder dan aan je eigen gewin. Ik verzeker je dat de reacties van je gesprekspartners vele malen opwegen tegen het belang waar je initieel voor het gesprek bent aangegaan.

Een Reactie

  1. Peter Oskam says:

    Ik liep me al een tijd te verbazen waarom het ene gesprek helemaal “goed” was en het andere niet. Het hing niet af van het bereiken van een doelstelling. Maar wat dan wel? Het is me na verloop van tijd wel duidelijk geworden dat het veel meer draaide om oprechte wederzijdse interesse in elkaar. Niet zozeer het zakelijke maar de persoon. Wat me nogal eens overkomt met dit soort vragen is dat ik wel een ver ga in mijn analyse. Zo ook hier. Ik ben nu zo ver dat ik denk nu te weten of een gesprek een “goed” gesprek zal worden op het moment dat ik iemand voor het eerst ontmoet. Wat is dit? Chemistry, onzin? Wat ik wel weet is dat het de afgelopen maanden altijd klopte.
    Neem ik mezelf in de maling en stuur ik tijdens het gesprek aan op de juiste uitkomst of zit hier echt iets in. Hoop dat jij of anderen hier op kunnen reageren.

Laat een reactie achter bij Peter Oskam Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

What is 7 + 7 ?
Please leave these two fields as-is:
IMPORTANT! To be able to proceed, you need to solve the following simple math (so we know that you are a human) :-)