Leiderschap hamvraag bij zoekend CDA

Het CDA moet weer een Beweging van het Midden worden.

Het zijn weer intrigerende dagen in Den Haag. Het kabinet Rutte 1 is gevallen en dus moet een aantal politieke partijen noodgedwongen het tempo opvoeren. Het CDA springt daarbij het meest in het oog. De partij is amper herstellende van verkiezingsnederlaag op verkiezingsnederlaag, nog steeds bezig met een zoektocht naar een nieuwe identiteit of het moet nu ook al op zoek naar een nieuwe partijleider. En dan wordt het moeilijk om afscheid te nemen van oude werkwijzen en dogma’s.

Van oudsher is het CDA een bestuurderspartij: klaar en altijd in om de macht over te nemen, klaar om in locale en nationale overheden zitting te nemen. Daar is niets mis mee, als je als partij maar een eigen koers vaart, je prioriteiten weet te stellen en telkens weer duidelijke standpunten weet in te nemen. Sinds de ondergang van Jan-Peter Balkenende 2 jaar geleden gaat het daarmee behoorlijk mis: de partij heeft zich niet hervonden, heeft geen herkenbare politieke stijl meer, geen heldere en duidelijke koers, en al helemaal geen verhaal meer. Terwijl het nochtans zo eenvoudig is: positioneer je als dé middenpartij van Nederland, zet duidelijke, nou eens eindelijk leuke leiders neer die niet op het regeringspluche belust zijn maar op het ideaal een brede middenbeweging op gang te brengen.

Hoe moeilijk het CDA het heeft om zich te hervinden, blijkt dezer dagen ook uit de kandidaatstelling van de lijsttrekkers die zich intussen hebben gemeld:

  • Liesbeth Spies: versbakken Minister van Binnenlandse Zaken, die vooral is opgevallen door haar eigen gedraai. Doet het heel goed in de Margriet en Libelle, maar daar blijft het dan ook bij. Eerst voor het afschaffen zijn van de dubbele nationaliteit, na de val van de regering ertegen. Eerst voor het hoofddoekjesverbod van Wilders, na de verkiezingen ertegen. Spies heeft zich in een extreem kort tijdsbestek weten te positioneren als een toonbeeld van de klassieke CDA leider die na de verkiezingen haar eigen standpunten bijstelt om ze daarna, in het belang van machtsbehoud, volledig van tafel te gooien.
    .
  • Sybrand van Haersma Buma: daar kunnen we kort over zijn: dodelijk saai en niet standvastig. Vastberadenheid is bij er gewoon Buma niet bij: niet in zijn houding (praat iedereen na als het hem goed uit komt), niet in zijn gedrag (ook al last van het draai-syndroom van Spies) en ook al niet in zijn uitstraling (klassieke CDA bestuurdersuitstraling, no more, no less). Mist originaliteit.
    .
  • Henk Bleker: ach ach ach en ach. Daar waar Maxima een echte traan liet op haar huwelijk, kon Henk niet nablijven bij het vorige partijcongres. Een goed observator had toen al in de gaten dat Henk zich ten koste van alles (vooral van zijn eigen standpunten) naar boven toe zou opwerpen en dat deed hij dan ook snel. Eerst gaf hij aan “beslist geen bestuurderspositie” te willen innemen als dank voor zijn interim werkzaamheden bij het CDA voor de voorbije verkiezingen, om daarna als eerste het staatssecretariaat op EL&I in te willen nemen. En dan zijn er de vele, vele typische Henk-acties. Draaien met de Hedwigepolder. Briefje aan Mauro tijdens Pauw en Witteman. Samen met Jack de Vries de slogan “Heerlijk. Helder. Henk” bedenken en dan gisteren aangeven vooral een open boek te willen zijn “…maar verder wil ik niets kwijt”. Heerlijk helder inderdaad. Ook zo benieuwd welke wederdienst Jack de Vries heeft weten te bedingen in ruil voor Henk’s eventuele verkiezing als partijleider?
    .
  • Madeleine van Toorenburg, Marcel Wintels en Mona Keijzer: van alle drie deze kandidaten vallen vooral van Toorenburg op (lijkt inhoudelijk de sterkste) en Keijzer (profileert zich een beetje als de Sarah Palin van Nederland, compleet met 5 kinderen en vrome thuissituatie). Wintels zou de beste kaarten moeten hebben om het CDA aan een nieuw elan te kunnen helpen, maar helaas ontbreekt het hem aan de juiste interne contacten om hogerop te komen.
    .

Het CDA moet zich spiegelen aan de CDU

Het zullen nog zware tijden worden voor het CDA. De partij is inmiddels al zover teruggedrongen door historisch lage cijfers, dat zij niet veel manoeuvreerruimte meer heeft. Een drastische koersbijstelling is dan ook de enige oplossing, waarbij:

  1. het CDA haar verhaal op orde heeft: eerst haar eigen positionering op orde, herkenbaar voor een brede laag van de bevolking, extreem duidelijk en niet vroom, dan missie, visie en waarden op één lijn
  2. het CDA een leider kiest die van het CDA weer een beweging maakt voor het Brede Midden, waar iedereen zich in herkent en duidelijkheid het centrale credo wordt
  3. het CDA weer een leuke partij wordt, niet belust op macht en regeringsdeelname maar op kwalitatief hoogwaardig beleid
  4. het CDA een meerjarenprogramma heeft dat Nederland uittekent voor de komende 4 jaar, met een zeer beperkt aantal partijstandpunten die goed en meetbaar realiseerbaar zijn.

Misschien loont het zich de moeite een kijkje te nemen over de grens. Daar zit al jaren Angela Merkel te werken in een lastige regeringscombinatie, maar bevindt het land zich in de beste economische tijden ever en kan zij deze verdienste bij de Bondsdagverkiezingen volgend jaar moeiteloos verzilveren.

Een Reactie

  1. Hans says:

    Wow, interessant niet in de laatste plaats door een voorzet in de vorm van een eigen positie te geven: dat past bij het verhaal over leiderschap. Er zit overigens wel een impliciet conflict in; door te stellen dat het CDA de CDU moet volgen, kan je dan nog van leiderschap spreken? En is de situatie in duitsland (incl CDU) te vergelijken met Nederland en het CDA?

Laat een Reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

What is 7 + 9 ?
Please leave these two fields as-is:
IMPORTANT! To be able to proceed, you need to solve the following simple math (so we know that you are a human) :-)